|
Przys³owia
- Ka¿da kultura, starsza czy m³odsza, posiada swoje
przys³owia. ¦wiadcz± one o bogactwie jêzykowym i
kulturalnym danej grupy. Zawieraj± one pewnego rodzaju
przes³anie, przestrogê, która ma wskazywaæ zachowania
dobre, a potêpiaæ z³e postêpowanie.
Paremiologia zajmuje siê gromadzeniem i opracowywaniem
przys³ów, które nastêpnie s± badane pod wzglêdem
pochodzenia i pe³nionej funkcji. Zajmuje siê tym
paremiologia.
Charakterystycznymi tylko dla danego jêzyka przys³owiami
s± idiomy. Nie mo¿na ich przet³umaczyæ bezpo¶rednio na
inne jêzyki, gdy¿ ich prawdziwy sens jest ukryty.
Przyk³adem polskiego idiomu jest powiedzenie: „urwanie
g³owy”. Nie oznacza one utraty czê¶ci cia³a, lecz
po¶piech. Innym przyk³adem jest przys³owie: „rêka rêkê
myje”. Nie chodzi tu o propagowanie higieny, ale oznacza
popieranie siê ludzi w nieuczciwych sprawach, czyli
korupcje.
Frazeologizmy to po³±czone zwi±zki wyrazowe, które
posiadaj± ukryty, czêsto symboliczny sens. Du¿o zwi±zków
frazeologicznych zawartych jest w Biblii. Na przyk³ad
Arka Noego jest zwi±zkiem, który wed³ug przypowie¶ci
symbolizuje przymierze. Z kolei „Hiobowa wie¶æ” oznacza
z³± wiadomo¶æ, a „poca³unek Judasza” kojarzy siê ze
zdrad±.
Przys³owia maj± d³ug± i bogat± historie. Ju¿ w Antyku
mo¿na je spotkaæ, zw³aszcza w Biblii czy Mitologii.
Wiele jest znanych przys³ów w jêzyku ³aciñskim,
powsta³ych zw³aszcza wiêkszo¶æ ¦redniowieczu. Dzi¶
wiêkszo¶æ kultur ma w³asne przys³owia. Oczywi¶cie s± te¿
takie, które znane s± w kilku jêzykach. Ich rozwój jest
korzystny dla jêzyka, gdy¿ wzbogacaj± gi i pozwalaj±
podkre¶liæ moc wypowiedzi. |